Anisa werd moslim

"Ik voelde me niet thuis in de kerk."

In naam van Allah de Barmhartige de Genadevolle. En vrede en zegeningen zijn met eenieder van de profeten evenals met hen die hun boodschap volgen.

Interviewer: Assalaamu ‘alaykum (Vrede zij met jou), Anisa.

Anisa: ‘Alaykumu salaam (En vrede zij ook met jou).

Welkom bij waaromislam.nl. Kun je misschien iets over jezelf vertellen?

Ja, mijn islamitische naam is Anisa. Ik ben vierendertig. Ik ben getrouwd - vijf jaar - en ik heb een dochtertje van tweeënhalf. Ik ben zo’n beetje achttien jaar zoekende geweest. Ik ben opgevoed met het christendom in zoverre… Mijn vader is katholiek, mijn moeder protestants. Ze hebben me altijd vrij gelaten in mijn keuze. Dus eigenlijk verder dan een christelijke school ben ik niet gekomen. Ik ben altijd al een beetje zoekende geweest van: waar voel ik mij nou echt thuis. Ik ben naar gewone protestantse kerken geweest, ik ben naar katholieke kerken geweest. Ik ben op het internet gaan zoeken. Ik ben naar de volle evangelie geweest. Het trok me niet. Ik voelde me er niet thuis.

En hoe ben je terecht gekomen bij de islam?

Ik heb een aantal jaren geleden… kwam ik een oud klasgenote tegen, van de middelbare school. Die had zich bekeerd. Dat vond ik wel bijzonder. Ik wist niet dat Nederlandse mensen dat ook konden doen. Ik heb er toen niet heel erg uitgebreid over gesproken maar wat me altijd is bijgebleven is dat hij vertelde dat islam vrede betekent en dat het heel erg liefdevol is. Daar heb ik op dat moment niet zoveel mee gedaan. Ik was te veel met andere dingen bezig. Maar het is wel altijd blijven hangen in mijn hoofd. Ja, en dan komt steeds die zoektocht weer te kop op van: Ja, ik wil me toch ergens bij aansluiten. Ik wil het een vorm geven, mijn geloof, maar ik weet nog niet wat. Toen ben ik op internet gaan zoeken en lezen.

En, dus ook ja… toen heb ik ook over de katholieken gelezen, over joden en over moslims. Toen ben ik via Hyves in contact gekomen met een zuster, een bekeerde zuster dus, in Groningen. Zij heeft mij in contact gebracht met één in Tiel, waar ik woon, toevallig van een paar straten achter mij. Van haar heb ik een aantal boeken geleend. Ik ben gaan lezen, lezen, lezen, lezen, lezen. Toen ben ik via internet teruggekomen bij Anisa, dat is een vrouwenorganisatie en die gaven wat lezingen en er was de mogelijkheid om shahaadah (geloofsgetuigenis) te doen. En ik dacht van: Ja, misschien is dit het wel. Ik ben erover na gaan denken: zal ik dat doen, zal ik dat niet doen. Ik ben vrij impulsief. Dus… Ik ga daar voor, ik ga het gewoon doen. Dus september vorig jaar ben ik bij die bijeenkomst geweest en heb ik de shahaadah (geloofsgetuigenis) uitgesproken.

En met shahaadah (geloofsgetuigenis) bedoel je? De geloofsgetuigenis?

De geloofsgetuigenis, ja, de geloofsgetuigenis.

Wat was de aantrekkingskracht in de islam? Je bent geïnteresseerd geraakt in de Koran maar wat was de aantrekkingskracht om de islam te accepteren?

Het duidelijke. Ik heb in het christendom altijd moeite gehad met bijvoorbeeld de manier waarop er naar Jezus gekeken wordt. Ik heb er moeite mee om hem te zien als een zoon van God. Ja, alsof God echt een mens is. En… wat mij altijd bevreemd heeft, is het uitverkoren volk, de Joden. Ja, ik kan me niet voorstellen dat God een onderscheid maakt tussen verschillende volkeren, die is er toch voor iedereen.

Waarom het ene voortrekken voor het andere? Wat ik zo in de islam daarover las, is gewoon: geen onderscheid, dus niet voor een specifiek volk, het is echt voor alles en iedereen. Eén God, geen … moet ik nou tot Jezus bidden of moet ik nou tot God bidden? De drie-eenheid – Vader, Zoon, Heilige Geest - drie in één, dat kan ik niet rijmen. Binnen de islam is het gewoon van: het is alleen God, punt.

En sinds wanneer ben je bekeerd?

4 september.

O ja, dat zei je, sorry. Wat voelde je toen?

Ik vond het heel erg spannend, sowieso. Het heeft een stuk rust gegeven. Het is voor mij… de zoektocht is afgerond.

En heb je contact met je ouders?

Ja.

En hoe is je contact met hen?

Die zijn er niet zo heel erg blij mee. Mijn schoonouders zijn gereformeerd. Wat strenger. Die snappen er helemaal niks van. Ik merk toch dat veel mensen een verkleurd beeld hebben van de islam, vooral toch door de invloed van de televisie. Alles wat een klein beetje negatief is, dat wordt enorm opgeblazen. Daar wordt aandacht op gelegd en niet op de positieve dingen. En daardoor zijn er toch wel vooroordelen, dat is best moeilijk om mee om te gaan.

Wat is er in je leven veranderd, na de bekering?

Op zich nog niet zo heel veel. Ja, ik ben me anders kleden, bedekter. Ja, ik was toch niet echt van de hotpants en dergelijke. Ik draag regelmatig de hoofddoek. En voor de rest… Ik ben aan het leren bidden. Ik let op met wat ik eet, geen varkensvlees meer. Ja, vooral de praktische dingen.

Hoe keek jij naar de islam toen je nog niet in aanmerking was gekomen met de islam?

Ik had er niet echt een beeld van. Ik wist niet echt goed wat ik me erbij moest voorstellen. Ik heb heel even gedacht: Nou dat is gewoon nageaapt vanuit de Bijbel of christendom of zo. Maar nee geen sterke redenen waarom dat dat echt zo zou zijn. Ik was altijd wel nieuwsgierig. Ik ben nooit anti-moslim of iets geweest, heel nieuwsgierig en geïnteresseerd in… Wat gelooft iemand? Wat zit erachter? Wat is de drijfveer?

En heb je misschien advies voor zoekenden? Of voor moslims zelf? Want je bent pas bekeerd… en misschien heb je wel advies voor moslims?

Voor degenen die pas bekeerd zijn of erover denken, zou ik zeggen: loop niet te hard van stapel. Leg jezelf niet meteen te hoge eisen op. Geef jezelf wel de tijd om het stapje voor stapje op te bouwen. Dan heeft het een groter kans van slagen als dat je echt bij wijze van spreken van de ene minuut op de andere je hele leven helemaal omgooit. Dan is het moeilijk om vol te houden. Maar bouw het rustig op.

Een slotvraag, wat is het mooie aan de islam?

De verbondenheid onderling.

Onderling?

Onderling, als je bidt. Je bidt allemaal op dezelfde manier, op hetzelfde moment. Dat geeft een heel sterk gevoel van samenhorigheid, vind ik. En ik vind het heel mooi dat, als ik door de stad loop… Van christenen herken je mekaar niet. Nou, als ik nu door de stad loop met de hoofddoek om, ik word gegroet door zusters die ik niet ken. We wensen elkaar allemaal de vrede van God toe, dat vind ik heel erg mooi.

En hoe voelt dat, dat je wordt herkend als moslima en dat je begroet wordt door zusters?

Dat maakt me trots, ja, dat doet me goed. Geeft een warm gevoel.

Nou, ik bedank jou.

Graag gedaan.

Assalaamu ‘alaykum (Vrede zij met jou).

‘Alaykumu ssalaam (En vrede zij ook met jou).